donderdag 6 september 2012

Hoe een gedicht het gevoel kan verwoorden

Een aantal weken geleden heeft Michael Peters mij gevraagd of ik mee wilde werken aan een verhaal met een daarbij behorend gedicht waarbij mijn ongeval/revalidatie en de verdere toekomst in een verhaal met een bijhorend gedicht zijn verwerkt.

Wie is Michael Peters

Geboren op 14 september 1967.  Michael is spiritueel, filosofisch, een luisterend oor,  leergierig, diepgang, humor, tekstschrijver en vader van een dochter. Aandacht en zorg voor andere mensen is altijd zijn grote inspiratie geweest. Verder is Michael sportief, heeft jarenlang gevoetbald en aan atletiek gedaan.  Na een zware blessure heeft hij zich toegelegd op krachttraining. Dit doet hij nu al 20 jaar in combinatie met squash en cardio.

Link naar de website van Michael Peters:



Hieronder het gedicht die hij met gevoel heeft gemaakt.


"NEVER GIVE UP!!" en blijf er vooral van genieten, uiteindelijk schijnt voor iedereen een keer de zon, hoelang het ook duurt!!

Mijn motor die te hard ging,
maakte die dag dat alles anders werd.
De weg naar mijn werk,
was als iedere andere dag routine.

Geen vuiltje aan de lucht,
viel ik plots ten prooi aan het verkeer.

Ik voelde het al,
het was een gevaarlijke schuiver.

Ik vloog hard onderuit,
mijn zware motorongeluk tegemoet.

Zo onverklaarbaar hard,
door deze val invalide!

Hoelang moest ik wachten,
tot mensen mij zagen liggen.

Ik bewoog mijn hoofd naar voren,
mijn been was er niet meer.

Waarom heb juist ik nu,
dit ongeluk gekregen.

Ik maakte me geen illusie,
het was een pijnlijk besef.

Emoties en verdriet,
ongeloof en acceptatie.

Alle dromen weggevaagd,
daar waar een andere droom start.

Mijn trein reed nog wel,
maar ik ben gewoon ergens anders uitgestapt.

Het was mijn verstand,
door positieve energie gedreven.

Want diep in mijn ziel,
wist ik wat me te doen stond.

Zachtjes tekende zich het herstel,
hele dagen hard werkend en een helse pijn.

Het was een teken,
waarmee ik als herstellende diep moest gaan.

Geen tijd om te zeuren,
maar tijd om pijn te verdragen.

Omarmde ik elke nieuwe dag,
zoals het leven dat ik nu moest leiden.

Ik volgde de weg die voor mij was bestemd,
om tot dat hogere niveau te komen.

Soms was ik bijna op,
even geen motivatie en kracht.

Dan op die cruciale momenten,
daar gaf ik juist nooit op!

Ik steeg omhoog,
vechtend naar dat eerste bijzondere moment.

Zette mij been voor been,
moeizaam en onstuitbaar in beweging.

Gevoelens kon ik niet uitspreken,
maar mijn uitdrukking sprak boekdelen.

Het deed mij keer op keer geloven,
dat ik weer op mijn eigen benen kon lopen.

Toen besefte ik maar weer,
dat geluk en ongeluk vlak naast elkaar liggen!

Het waren heftige momenten,
soms diep geraakt in mijn hart.

Mijn familie, vrienden en ik,
hebben er altijd in geloofd. 


1 opmerking:

  1. Geen woorden voor,het heeft me diepgeraakt.
    Je zussie

    BeantwoordenVerwijderen